تو نوشتي
خواندم
مي نوشتم از تو
اما
نا اميد از خواندن تو
اشتباه مي كردم
سطر به سطر
تو مرا مي خواندي
تو صدايم كردي
پيدايم كردي
من كجا گم بودم
كه تو پيدايم كردي؟
شب دوباره آمد
من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ
مي نويسم اينبار
كاغذم بوي تو دارد انگار
مي نويسم نامت
مي نويسم حرفت
كه دلاويز ترين شعر جهان مي ماند
تو خبر داري، من به يادت هرشب
شعرها مي بافم
منتظر مي مانم
آرزوها دارم
تو زمن دوري
اين را خوب مي دانم
راه بسيار است ميان من و تو
دل من اما
مطمئن مي كوبد
دوستم داري را
تو چه زيبا گفتي
دوستت دارم را
به تو هر شب گفتم
تو مرا باور كن
دوستت دارم را باور كن.
بهار را باور کن
تقدیم به تو ...
ارزش يک کلام پر از محبت رو وقتي مي فهمي، که لبخند رو، روي لباي عزيزانت تماشا مي کني.
در حيرتم از مرام اين مردم پست
اين طايفه زنده کش مرده پرست
تا هست به ذلت بکشندش ز جفا
تا مرد به عزت ببرندش سر دست
بودن را انديشه کرده ايم اما چگونه بودن را نه و آنان که بر آگاهي خويش باور دارند مي دانند که چگونه بايد بود.
اگر بدانيد که همه چيز در تغيير است به هيچ چيز دل نمي بنديد
گفتند: نفس بسيار حيله گر است – گفتم: به چنگش خواهم آورد. به چنگش آوردم. لبخند رضايتي بر لبانم نشست. نيك نگريستم، نفس از چنگم گريخته و بر لبانم نشسته بود
اساس زندگی بر ۱۰ چیز استوار است: اول محبت و ۹ تای دیگش هم گذشت
افتادن در گل و لاي ننگ نيست ننگ در اين است كه همان جا بماني
اگه دنبال دوتا خرگوش بدویی هیچ کدومو نمی گیری!
عشق مانند هوا در همه جا جاریست. تو نفسهایت را قدری جانانه بکش
زندگي شهد گل است زنبور زمان مي مكدش آنچه مي ماند عسل خاطره است
